Για ό,τι έρχεται

Θα ήθελα τόσα να σου πω γι’ αυτή τη χρονιά αυτή την τελευταία της ημέρα.
Αλλά σήμερα θα προτιμήσω να κάψω λίγο φασκόμηλο και να φορέσω το Amethyst Kimono μου, να το συνδυάσω με το Winter Leaves Pants και με ένα απλό μαύρο τοπ.
Και τα καλά μου σκουλαρίκια θα φορέσω, αυτά που έχει φτιάξει η φίλη Θεοδώρα. 

Ξέρεις… όλοι φοράμε τις αναμνήσεις μας. Όλοι κουβαλάμε πάνω μας τις χρονιές που πέρασαν, τα λόγια που ειπώθηκαν ή που δεν ειπώθηκαν,
τις στιγμές που μας λύγισαν και εκείνες που μας κράτησαν όρθιους. Όλοι θέλουμε όμως να νιώθουμε κάπου κάπου λίγη ζεστασιά. Και κάποιοι από εμάς, κάθε χρόνο,
να έχουμε γνωρίσει τον εαυτό μας λίγο περισσότερο.

Αυτή ήταν μια χρονιά με βάρος. Είχε πόνο, απώλειες, φόβο. Πόλεμοι που δεν σταματούν, φωνές που ζητούν δικαιοσύνη,

κουρασμένες ψυχές και εδώ, στην Ελλάδα, αλήθειες που συνεχώς διεκδικούνται.

Μέσα σε όλα αυτά, σκέφτομαι συχνά πόση δύναμη έχουμε οι άνθρωποι, όταν θυμόμαστε τι μας ενώνει.

Όταν καθαρίζουμε χώρο μέσα μας από τον θυμό, τη μισαλλοδοξία, την αδιαφορία, τον φόβο.
Όταν διαλέγουμε την φροντίδα.

Φροντίδα για τα ζώα.
Για τη γη που μας φιλοξενεί.

Για κάποιον διπλανό μας.

Ο αμέθυστος λένε πως είναι η πέτρα της αιώνιας αγάπης και της φιλίας. Ένας λίθος “βαρύς” ενεργειακά, όχι γιατί πιέζει,αλλά γιατί κρατά.
Και ίσως αυτό χρειαζόμαστε περισσότερο απ’ όλα:

Κάτι να μας κρατά.

Στέκομαι λοιπόν εδώ, λίγο πριν κλείσει αυτή η χρονιά, και δεν εύχομαι πολλά.

Μόνο να μείνουμε παρόντες.
Να διεκδικούμε την αλήθεια.
Να φροντίζουμε, πρώτα μέσα μας και μετά γύρω μας.

Για ό,τι έρχεται.

Παρουσία.
Διεκδίκηση.
Αλήθεια.
Φροντίδα.

Με την δική μου αλήθεια σας εύχομαι ολόψυχα Καλή Χρονιά!

Χρύσα

————————————————————————————————————————————————————————————-

For What’s to Come

I would have so much to tell you about this year, on its very last day.
But today, I choose to burn a little sage and wear my Amethyst Kimono,
to pair it with the Winter Leaves Pants and a simple black top.
And I will wear my good earrings too — the ones made by my friend, Theodora.

You know… we all wear our memories.
We all carry on us the years that have passed, the words that were spoken or left unspoken,
the moments that bent us and the ones that kept us standing.
Yet we all long, from time to time, to feel a little warmth.
And some of us hope that each year, we get to know ourselves a little more.

This was a year with weight.
It carried pain, loss, fear.
Wars that do not end, voices demanding justice, tired souls —
and here, in Greece, truths that are still being claimed.

Amid all of this, I often think about how much strength we hold as humans
when we remember what connects us.

When we clear space within ourselves from anger, intolerance, indifference, fear.
When we choose care.

Care for animals.
For the earth that hosts us.
For the person beside us.

They say that amethyst is the stone of eternal love and friendship.
A stone “heavy” in energy — not because it presses,
but because it holds.
And maybe that is what we need most of all:

Something to hold us.

So here I stand, just before this year comes to a close,
and I do not wish for much.

Only to remain present.
To claim the truth.
To care — first within ourselves, and then around us.

For whatever is coming.

Presence.
Claiming.
Truth.
Care.

With my own truth, I wholeheartedly wish you a Happy New Year.

Chrysa