Θα ήθελα τόσα να σου πω γι’ αυτή τη χρονιά,
αλλά σήμερα θα προτιμήσω να κάψω λίγο φασκόμηλο
και να φορέσω το Amethyst Kimono μου,
να το συνδυάσω με το Winter Leaves Pants,
ένα απλό μαύρο τοπ
και τα καλά μου σκουλαρίκια,
αυτά που έχει φτιάξει η Θεοδώρα.

Θέλω σήμερα να είμαι όμορφη.
Κυρίως μέσα μου.

Ξέρεις… όλοι φοράμε τις αναμνήσεις μας.
Όλοι κουβαλάμε πάνω μας τις χρονιές που πέρασαν,
τα λόγια που δεν ειπώθηκαν,
τις στιγμές που μας λύγισαν και εκείνες που μας κράτησαν όρθιους.
Όλοι θέλουμε να νιώθουμε λίγη ζεστασιά, σαν αυτό το βελούδο.
Και κάποιοι από εμάς, κάθε χρόνο,
να γνωρίζουμε τον εαυτό μας λίγο περισσότερο.

Αυτή ήταν μια χρονιά με βάρος.
Είχε πόνο, απώλειες, φόβο.
Πόλεμοι που δεν σταματούν,
φωνές που ζητούν δικαιοσύνη,
πληγές που έμειναν ανοιχτές,
και εδώ, στην Ελλάδα, αλήθειες που ακόμα διεκδικούνται.

Μέσα σε όλα αυτά, σκέφτομαι συχνά πόση δύναμη έχουμε οι άνθρωποι,
όταν θυμόμαστε τι μας ενώνει.

Όταν καθαρίζουμε χώρο μέσα μας
από τον θυμό, τη μισαλλοδοξία, την αδιαφορία.
Όταν διαλέγουμε την φροντίδα.

Φροντίδα για τα ζώα.
Για τη γη που μας φιλοξενεί

Για κάποιον διπλανό μας

Ο αμέθυστος λένε πως είναι η πέτρα της αιώνιας αγάπης και της φιλίας.
Ένας λίθος “βαρύς” ενεργειακά
όχι γιατί πιέζει,
αλλά γιατί κρατά.
Και ίσως αυτό χρειαζόμαστε περισσότερο απ’ όλα:
κάτι να μας κρατά.

Στέκομαι λοιπόν εδώ,
λίγο πριν κλείσει αυτή η χρονιά,
και δεν εύχομαι πολλά.
Μόνο να μείνουμε παρόντες.
Να διεκδικούμε την αλήθεια.
Να φροντίζουμε — πρώτα μέσα μας και μετά γύρω μας.

Για ό,τι έρχεται.

Παρουσία.
Διεκδίκηση.
Αλήθεια.
Φροντίδα.

Ξέρεις... έρχονται οι πιο κρύες μέρες. Και είσαι εδώ, μέσα στις φθινοπωρινές μυρωδιές, με έναν ζεστό καφέ ένα Κυριακάτικο πρωινό.

Έναν μικρό ήλιο να κοιτάς από το παράθυρο της κουζίνας, και στους ώμους σου ριγμένο εκείνο το πλεκτό κιμονό που φόρεσες το προηγούμενο βράδυ.

Δεν έχει σημασία τι φοράς από μέσα του. Σημασία έχει πώς νιώθεις. Και σημασία έχει να νιώθεις όμορφα — τόσο όμορφη λέξη.

Πιες τον καφέ σου αργά. Aκούμπησε το χέρι σου στο ζεστό ύφασμα και άγγιξε το πρόσωπό σου.

Μεταφέρεις παντού όλη την ενέργεια. Βλέπεις; Όμορφα.

Πάρε μια βαθιά ανάσα κλείνοντας τα μάτια σου. Για δύο δευτερόλεπτα, νιώσε ευγνωμοσύνη. Μείνε στη στιγμή

Θυμάσαι το προηγούμενο βράδυ;

Μοναδικά. Και τώρα είναι…

Το ίδιο πλεκτό, η ίδια αίσθηση.

Ένα όλο στο όλο του. Χωρίς μεγάλα φώτα.

Εσύ, αυτό που φοράς, και η στιγμή σου.

Θυμάμαι εκείνη την ανατολή σε εκείνο το νησί που με μάγεψε.

Πόσες φορές έχεις τη δυνατότητα στη ζωή σου να δεις έναν τόσο όμορφο ηλιο;

Με έχεις πάρει μαζί σου για να με ακουμπήσεις στους ώμους σου, καθώς έφτιαχνες τον ελληνικό καφέ στο γκαζακι, μόλις βγήκες από την σκηνή. Είχαμε κοιμηθεί ακόμα ένα βράδυ στην παραλία.

Η απόλυτη ησυχία και εγώ εκεί να αγκαλιάζω με όλη μου την τρυφερότητα. Ξέρεις, δεν είμαι σαν όλα τα υπόλοιπα που κυκλοφορούν εκεί έξω. Έχω βρει τον τρόπο να σου δίνω κάτι πολύτιμο.

Την όμορφη ανάμνηση που δημιουργούμε μαζί.

Χρώματα του ήλιου που αχνοφαινόταν, ταιριαστά με μένα, με αυτό το χρώμα της ζεστασιάς και της ελπίδας. Και εσύ εκεί να με φοράς με μια ενέργεια που ήξερες ότι θα σε συντροφεύει τον χειμώνα που ερχόταν.

Έτσι, κάθε φορά που θα με βλέπεις στην ντουλάπα σου, θα μοιραζόμαστε την ανάμνηση και θα έχουμε την δική μας πλέον ιστορία. Το Κιμονό, το κορίτσι και εκείνη η ανατολή στο πιο όμορφο νησί του κόσμου…